باز  دریای دلم بیتابه .... باز ساحل آرام خوابه ...

                                    باز در عمق غروب .. وحشت شب ..

                                    باز در عمق وجود .. خواهش و تب .

                                           باز این دل من پر طوفان ..

                                           باز دیده ی دل پر باران ..

 

هراس من از شب نیست ... از سکوت یا که درد نیست ...

                        هراس من از راهیست  که نمی دانم به کجا می کشاندم ...

                                  و من تنهای تنها .. میان جنگل دنیا ..

                          گم کرده ام ره خود را پشت بیشه ها ی بیکسی ...

                                  تو ای خدای من ..بشنو صدای من